Reflexiva possessiva pronomen, czyli zaimki dzierżawcze zwrotne, to szczególny rodzaj zaimków używanych w języku szwedzkim. Pomagają w tym, by wyrazić przynależność do kogoś/czegoś, ale w przeciwieństwie do zwykłych zaimków dzierżawczych (takich jak min, din, hans itd.), odnoszą się one zawsze do podmiotu zdania. W dzisiejszym wpisie przyjrzymy im się uważniej oraz spojrzymy na konkretne przykłady.
Jakie są reflexiva possessiva pronomen?
W języku szwedzkim reflexiva possessiva pronomen to sin, sitt, sina, po polsku swój. Podobnie jak zaimki dzierżawcze, a nawet przymiotniki, dopasowujemy je pod kątem rodzaju rzeczownika, przed którym stoją:
- sin – używane przed rzeczownikami w liczbie pojedynczej i rodzaju en,
- sitt – używane przed rzeczownikami w liczbie pojedynczej i rodzaju ett,
- sina – używane przed rzeczownikami w liczbie mnogiej.
Zaimki te są używane wyłącznie w 3. osobie liczby pojedynczej i mnogiej – czyli dla następujących zaimków:
- hon,
- han,
- hen,
- den/det,
- man,
- de.
W pozostałych przypadkach (tj. jag, du, vi, ni) używamy zwykłych zaimków dzierżawczych.
Przykłady zastosowania
Aby dobrze zrozumieć reflexiva possessiva pronomen, przyjrzyjmy się kilku przykładom:
- Han läser sin bok. – On czyta swoją książkę.
W tym przypadku sin odnosi się do han, książka należy do niego. - Hon älskar sitt hus. – Ona kocha swój dom.
Sitt odnosi się do hon, a hus to rzeczownik rodzaju ett. - De packar sina väskor. – Oni pakują swoje torby.
Sina odnosi się do de, a väskor jest w liczbie mnogiej.
Porównajmy to z sytuacją, gdy użyjemy zwykłego zaimka dzierżawczego:
- Han läser hans bok. – On czyta jego książkę (czyli książkę jakiegoś innego mężczyzny).
- Hon älskar hennes hus. – Ona kocha jej dom (dom należący do innej kobiety).
- De packar deras väskor. – Oni pakują ich torby (osoby pakują walizki innych osób).
Reflexiva possessiva pronomen w zdaniach podrzędnych
W zdaniach złożonych ważna jest zgodność podmiotu – to klucz do poprawnego użycia sin/sitt/sina. Spójrz na poniższe przykłady.
- Han säger att han älskar sin hund. – On mówi, że kocha swojego psa.
Podmiot zdania głównego i podrzędnego to ta sama osoba. - De tror att de har glömt sina biljetter. – Oni podejrzewają, że zapomnieli swoich biletów.
Sina odnosi się do de – ten sam podmiot.
- Han säger att hon älskar hans hund. – On mówi, że ona kocha jego psa.
Używamy hans, ponieważ podmiotem zdania podrzędnego jest hon, a właścicielem psa jest han – inna osoba.
Reflexiva possessiva pronomen są kluczowe w precyzyjnym wyrażaniu przynależności. Widać to doskonale w powyższych przykładach – nieprawidłowe użycie zaimków może zmienić znaczenie całego zdania.
Zapamiętaj – jeśli podmiot i właściciel wspominanej rzeczy są tą samą osobą, użyj zaimka sin, sitt lub sina – zależnie od rzeczownika, który po nim następuje. Gdy w zdaniu podrzędnym występuje inny podmiot niż w zdaniu głównym, nie użyjesz reflexiva possessiva pronomen nie mają wówczas zastosowania.
